Dzień babci a po nim dzień dziadka - od małego jesteśmy uczeni okazywać im tego dnia czułość, dziękując za wszystko, co dla nas zrobili. A robią naprawdę wiele.

Dbają żeby nam nie było zimno, przypominając o założeniu na siebie jeszcze miliona warstw, przed wyjściem z domu. Dbają żebyśmy nie byli głodni, przynosząc nam kanapki, chociaż powiedzieliśmy im, że przed chwilą jedliśmy. Martwią się o nas, kiedy gdzieś wyjeżdżamy i cieszą się na nasze powroty. Interesują się nami, pytając jak nam minął dzień. Uczą gotować. Starają się nas rozerwać, opowiadając co nowego działo się w telewizyjnych telenowelach. Kupują słodkie bułki, chociaż powiedzieliśmy, że przechodzimy na dietę. Jeżeli poprosimy, babcia wydzierga nam na drutach rękawiczki, skarpetki, poncho, cokolwiek nam się zamarzy. Dziadek opowie o dawnych czasach, co brzmi lepiej i ciekawiej niż niejedna książkowa powieść. Cieszą się z naszych sukcesów, pocieszają po porażce.

I chociaż robią dla nas to wszystko i jeszcze więcej przez te wszystkie lata, to z niepojętego dla mnie powodu my, w ten jeden dzień w roku nie potrafimy ich odwiedzić, zadzwonić z pytaniem o samopoczucie, wysłać kartki z napisem "Wszystkiego Najlepszego". 

Zdaję sobie sprawę, że znieczulica w tych czasach sięga bardzo głęboko i że chęć zmieniania ludzkich zachowań, to przysłowiowa "walka z wiatrakami" ale zastanówmy się, czy naprawdę nie znaleźlibyśmy pół godziny na herbatę w towarzystwie dziadków? Ciężko byłoby znaleźć przynajmniej 5 minut żeby wykonać telefon i złożyć im życzenia? Ba, można nawet wcześniej kupić kartkę, podpisać i wysłać, znaczki to naprawdę tania sprawa. 

Przestańmy myśleć tylko o sobie. Pomyślmy o najbliższych. O tych którzy czekają, chociaż się do tego nikomu nie przyznają. Którzy raz na rok chcieliby usłyszeć głos wnuków bądź prawnuków. 

Podejmijmy ten wysiłek i postarajmy się, by ten dzień był dla nich wyjątkowy. Żeby tym razem oni byli w centrum zainteresowania. Żeby nie czuli się zapomnieni. Pamiętajmy, że gdyby nie oni, nas też nie byłoby na świecie. A to już jest poważny powód, żeby im podziękować.

Piszę to, bo nie chcę, żeby ktokolwiek z Was przejrzał na oczy dopiero, kiedy ich zabraknie. Nie skazujcie się na wyrzuty sumienia, czy też na wypominanie sobie tylu przegapionych chwil. Poświęćcie im chwilę. Oni zawsze to doceniają. A nas żadna wymówka nie usprawiedliwia.